Strona Główna Centrum Odpowiedź człowieka na Boże wezwanie
Odpowiedź człowieka na Boże wezwanie PDF Drukuj Email
niedziela, 14 stycznia 2018 07:43

"Wysłuchaliśmy słowa Bożego dzisiejszej liturgii, która przemawia do nas słowami Księgi Samuela, Listu św. Pawła do Koryntian i Ewangelii św. Jana. Chociaż te wypowiedzi, które słyszeliśmy są bardzo różne, słowo Boże tej dzisiejszej niedzieli mówi nam nade wszystko o jednej sprawie: "o powołaniu"., "o wezwaniu" – mówił o dzisiejszej ewangelii św. Jan Paweł Wielki podczas homilii wygłoszonej 14 stycznia 1979 r. w Parafii Santa Maria Liberatrice w Rzymie.

Bóg woła młodzieńca po imieniu, - kontynuował Ojciec Święty - woła go głosem zrozumiałym, wypowiadając jego imię. Samuel słyszy głos i budzi się trzykrotnie ze snu i trzy razy nie mógł zrozumieć, czyj to jest głos, kto go woła po imieniu. Dopiero za czwartym razem, pouczony przez Helego, dał stosowną odpowiedź: "Mów, Panie, bo sługa Twój słucha".


Ten urywek z Księgi Samuela pozwala nam głębiej zrozumieć powołanie pierwszych apostołów: Andrzeja i Piotra, wezwanych przez Jezusa Chrystusa. Oni zaś przyjmują wezwanie, idą za Jezusem; najpierw Andrzej, który powiedział do brata: „Znaleźliśmy Mesjasza”; potem ze swej strony, Szymon, któremu Jezus w czasie tego pierwszego spotkania zapowiada nowe imię: „Kefas” tzn. Piotr” (J, 1,42).

Kiedy następnie idziemy za myślą, którą św. Paweł wyraża w Liście do Koryntian, nasz temat zdaje się otwierać na dalszy wymiar. Apostoł pisze do adresatów swojego listu: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci”.

Bóg, który wzywa człowieka do swojej służby i który mu wyznacza zadanie, ma do tego fundamentalne prawo. On tylko ma takie prawo, ponieważ jest Stwórcą i Odkupicielem każdego z nas. Jeżeli nas wzywa, jeżeli nas zaprasza do pójścia określoną drogą, czyni to dlatego, abyśmy nie zmarnowali jego dzieła; abyśmy odpowiedzieli naszym własnym życiem na dar od Niego otrzymany; abyśmy żyli w sposób godny człowieka, który jest „świątynią Bożą”; abyśmy byli zdolni wypełniać ten szczególny obowiązek, który On chce nam powierzyć.

[…] Każdy człowiek – zwłaszcza młody – winien sobie świadomie postawić fundamentalne pytanie w odniesieniu do swojej egzystencji chrześcijańskiej: do czego wzywa mnie Bóg? Będzie to mogło być wezwanie do określonego zawodu, który wprowadza do służby innym i społeczeństwu, zawodu lekarza, nauczyciela, adwokata, fachowca, robotnika…; albo powołanie do życia rodzinnego przez sakrament małżeństwa; albo wezwanie, dla niektórych do wyłącznej służby Bożej – jak przypomina nam dzisiejsza liturgia – zdarzyło się to Samuelowi, Andrzejowi i Szymonowi. Ale całe życie człowieka i chrześcijanina, owoc nieskończonej miłości Boga jest „powołaniem”, które obejmuje różne etapy egzystencji i nadaje sens różnym sytuacjom, także cierpieniu, chorobie, starości. Zawsze, i we wszystkich okolicznościach, chrześcijanin winien umieć powtórzyć, z wiarą i przekonaniem, słowa młodego Samuela: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha” (1 Sm 3,9)”- mówił Jan Paweł Wielki.

 

Wspierają nas


Kontakt

Centrum Jana Pawła II "Nie lękajcie się!"
ul. Totus Tuus 34
30-610 Kraków

centrum@janpawel2.pl

+48 12 257 53 06
509 820 102

konta bankowe

Polecane książki

Copyright 2010 © Centrum Jana Pawła II
Design by CHABER