Strona Główna Jan Paweł II Pielgrzymki Polska 2 – 10 VI 1979
Polska 2 – 10 VI 1979 PDF Drukuj Email
Hasło pielgrzymki: Gaude Mater Polonia.

Cel pielgrzymki: Uczczenie św. Stanisława, krakowskiego biskupa, patrona Polski w 900 rocznicę jego śmierci oraz uroczyste zakończenie I Synodu Diecezji Krakowskiej; pożegnanie z rodakami.

Miejsca spotkań z wiernymi: Warszawa (2 – 3 VI), Gniezno (3 VI), Częstochowa Jasna Góra (4 – 6 VI), Kraków (6 VI), Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Oświęcim – Brzezinka (7 VI), Nowy Targ (8 VI), Kraków (8 – 10 VI)

Okoliczności pielgrzymki: W przemówieniach odczuwało się wielką radość Jana Pawła II z możliwości przybycia do swojej Ojczyzny. Komunistyczne władze w rozmowach z przedstawicielami Kościoła toczyły walkę o termin pielgrzymki. Nie zgadzały się, aby Papież przybył do Polski w maju na uroczystości związane z 900. rocznicą krakowskiego biskupa. Dygnitarze partyjni dostrzegali bowiem w osobie św. Stanisława symbol konfliktu między władzą świecką a Kościołem. Ich głównym powodem sprzeciwu było jednak zademonstrowanie swej władzy i pokazanie kto dyktuje warunki. Władze toczyły bój nie tylko o termin pielgrzymki, ale także o jej trasę. Nie zgodziły się bowiem, aby Jan Paweł II spotkał się z wiernymi ziemi śląskiej w Piekarach Śląskich oraz w Trzebnicy. Z pielgrzymkowej trasy także zostało wyeliminowane osiedle 1000-lecia w Częstochowie oraz Nowa Huta. W zamian za to zaproponowano papieżowi nawiedzenie obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau. Władze komunistyczne chciały także znać dokładny scenariusz pielgrzymki oraz treść przemówień. Pod naciskiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, władze kościelne zgodziły się na wprowadzenie kart wstępu na spotkania z Janem Pawłem II oraz ograniczenie pielgrzymów z poszczególnych diecezji. Mimo, iż w uroczystościach z Janem Pawłem II uczestniczyło ok. 10 mln wiernych, to wielu chętnym zostało to uniemożliwione.

Najważniejsze przesłanie: W Warszawie na Placu Zwycięstwa Jan Paweł II mówił: „Kościół przyniósł Polsce Chrystusa – to znaczy klucz do rozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i ostateczne przeznaczenie. Nie może tego wszystkiego zrozumieć bez Chrystusa. I dlatego Chrystusa nie może wyłączać z dziejów człowieka w jakimkolwiek miejscu na ziemi. Nie można też bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski – przede wszystkim jako dziejów ludzi, którzy przeszli i przechodzą przez ziemię. Dzieje ludzi! Dzieje narodu są przede wszystkim dziejami ludzi. A dzieje każdego człowieka toczą się w Jezusie Chrystusie. W Nim stają się dziejami zbawienia. (…) Jeśli jest rzeczą słuszną, aby dzieje narodu rozumieć poprzez każdego człowieka w narodzie – to równocześnie nie sposób zrozumieć człowieka inaczej jak w tej wspólnocie, którą jest jego naród. (…) Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”

W Gnieźnie Jan Paweł II podkreślał jedność chrześcijańskich narodów oraz rolę i zadanie Kościoła w obronie praw człowieka. Jan Paweł II m. in. mówił: „Czyż Chrystus tego nie chce, czy Duch Święty tego nie rozporządza, ażeby ten papież – Polak, papież – Słowianin, właśnie teraz odsłonił duchową jedność chrześcijańskiej Europy, na którą składają się dwie wielkie tradycje: Zachodu i Wschodu? (…) Ten papież – świadek Chrystusa, miłośnik Jego Krzyża i Zmartwychwstania, przychodzi dziś na to miejsce aby dać świadectwo Chrystusowi żyjącemu w duszy jego własnego narodu, Chrystusowi żyjącemu w duchach narodów, które kiedyś przyjęły Go jako Drogę, Prawdę i Życie. (…) Przychodzi więc wasz rodak, papież, aby wobec całego Kościoła, Europy i świata mówić o tych często zapomnianych narodach i ludach. (…) Przychodzi wszystkie te narody i ludy – wraz ze swoim własnym – przygarnąć do serca Kościoła: do serca Matki Kościoła, której ufa bezgranicznie”.

W Częstochowie Jan Paweł II mówił, iż na Jasnej Górze bije serce narodu: „Jasna Góra jest sanktuarium Narodu. Trzeba przykładać ucho do tego świętego Miejsca, aby czuć, jak bije serce Narodu w Sercu Jego Matki i Królowej. A jeśli bije ono tonem niepokoju, jeśli odzywa się w nim troska i wołanie o nawrócenie, o umocnienie sumień, o uporządkowanie życia rodzin, jednostek, środowisk – trzeba przyjąć to wołanie. Rodzi się ono z miłości matczynej, która po swojemu kształtuje dziejowe procesy na polskiej ziemi. (…) Tutaj zawsze byliśmy wolni!”

Pielgrzymi szlak obejmował też miejsca drogie Ojcu Świętemu. Pierwsza na trasie była Kalwaria Zebrzydowska, gdzie jako mały chłopiec, a następnie jako kapłan, arcybiskup i kardynał przychodził na „kalwaryjskie dróżki”, aby się modlić. Jako papież przybył do Kalwarii, aby za pośrednictwem Matki Bożej zawierzyć Chrystusowi „sprawy szczególnie trudne i odpowiedzialne” w swojej posłudze. Następnie Jan Paweł II udał się do Wadowic, gdzie po raz trzeci ucałował chrzcielnicę, przy której 20 czerwca 1920 r. otrzymał sakrament chrztu św. Pierwszy raz uczynił to jako arcybiskup w 1966 r. podczas obchodów milenijnych. Po raz drugi jako kardynał, w 50 rocznicę swoich urodzin.

Do obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau Jan Paweł II udał się, aby uklęknąć na „Golgocie naszych czasów”. Zatrzymał się przy tablicy żydowskiej, rosyjskiej i polskiej, wobec których, jak mówił, nie można przejść obojętnie. W homilii m. in. mówił: „Ten to naród, który otrzymał od Boga przykazanie ‘Nie zabijaj’, w szczególnej mierze doświadczył na sobie ‘zabijania’. (…) Oświęcim jest rozrachunkiem z sumieniem ludzkości poprzez tablice, które świadczą o ofiarach, jakie poniosły narody. Oświęcim jest miejscem, którego nie można tylko zwiedzić. Trzeba przy tych odwiedzinach pomyśleć z lękiem o tym, gdzie leżą granice nienawiści”.

W następnym dniu pielgrzymki Jan Paweł II mógł zbliżyć się do swych ukochanych gór i nawiedził Nowy Targ. Z humorem powiedział, iż góry „zawstydziły się i zasłoniły”, gdyż z ledwością widać było tylko Gorce i Turbacz. W homilii prosił swoich rodaków, aby szanowali nie tylko pracę na roli, ale także aby zawsze stawali w obronie prawa do życia dziecka poczętego. Tego samego dnia wieczorem Jan Paweł II spotkał się z młodzieżą na Skałce w Krakowie. Entuzjazm wśród młodych był przeogromny. Papież nie odczytał wcześniej przygotowanego przemówienia, a wygłosił zaimprowizowaną mowę. M. in. mówił: „Wy macie przynieść ku przyszłości to całe olbrzymie doświadczenie dziejów, któremu na imię ‘Polska’. Jest to doświadczenie trudne. Chyba jedno z trudniejszych w świecie, w Europie, w Kościele. Tego trudu nie lękajcie się!”. Pielgrzymka ta zapoczątkowała tradycję spotkań Papieża z młodzieżą „pod oknem na Franciszkańskiej 3”. Papież prowadził z młodymi dialog, żartował i śpiewał. W przedostatnim dniu, na krakowskich Błoniach zgromadziło się ok. 2 mln osób, aby uczestniczyć we Mszy św. celebrowanej przez Papieża – Rodaka. W homilii papież bardzo wyraźnie zaakcentował po co przybył do Polski, aby umocnić Polaków w wierze. W homilii więc mówił o sakramencie bierzmowania: „Pozwólcie przeto, że tak jak zawsze przy bierzmowaniu biskup i ja dzisiaj dokonam owego apostolskiego włożenia rąk na wszystkich tu zgromadzonych, na wszystkich moich rodaków. (…) Musicie być mocni tą mocą, którą daje wam wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni! Dziś tej mocy bardziej Wam potrzeba niż w jakiejkolwiek epoce dziejów”.

Po papieskiej pielgrzymce Polacy poczuli się silni, przestali się bać i zdali sobie sprawę, że rządzi nimi mniejszość. Niemalże dla każdego Polaka, Jan Paweł II był zwiastunem Dobrej Nowiny. Rodacy niebawem mogli przekonać się, że papieskie wołanie o Ducha Świętego, który miał odnowić oblicze ziemi, zostało wysłuchane. Kilka miesięcy później nastały społeczne przemiany, które dały początek niezależnemu związkowi zawodowemu „Solidarność”.

 

(Opracowane na podstawie: G. Polak, B. Łoziński, Ojciec Święty wśród nas. Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski 1979 – 2002, Częstochowa 2002, s. 8 – 27)

 

104 Pielgrzymki

1 Dominikana, Meksyk, Bahamy 25 I – 1 II 1979
2 Polska 2 – 10 VI 1979
3 Irlandia, USA 29 IX – 7 X 1979
4 Turcja 28 – 30 XI 1979
5 Demokratyczna Republika Konga (dawny Zair), Kongo, Kenia, Ghana, Burkina Faso, Wybrzeże Kości Słoniowej 2 – 12 V 1980
6 Francja 30 V – 2 VI 1980
7 Brazylia 30 VI – 12 VII 1980
8 RFN 15 – 19 XI 1980
9 Pakistan, Filipiny, wyspa Guam, Japonia, USA (Alaska) 16 – 26 II 1981
10 Nigeria, Benin, Gabon, Gwinea Równikowa 12 – 19 II 1982
11 Portugalia 12 – 15 V 1982
12 Wielka Brytania 28 V – 2 VI 1982
13 Brazylia i Argentyna 10 – 13 VI 1982
14 Szwajcaria 15 VI 1982
15 San Marino 29 VIII 1982
16 Hiszpania 31 X – 9 XI 1982
17 Portugalia, Kostaryka, Nikaragua, Panama, Salwador, Gwatemala, Honduras, Belize, Haiti 2 – 10 III 1983
18 Polska 16 – 23 VI 1983
19 Francja 14 – 15 VIII 1983
20 Austria 10 – 13 IX 1983
21 USA (Alaska), Korea Płd., Papua – Nowa Gwinea, Wyspy Salomona, Tajlandia 2 – 12 V 1984
22 Szwajcaria 12 – 17 VI 1984
23 Kanada 9 – 21 IX 1984
24 Hiszpania, Dominikana, Puerto Rico 10 – 13 X 1984
25 Wenezuela, Ekwador, Peru, Trynidad i Tobago 26 I – 6 II 1985
26 Holandia, Luksemburg, Belgia 11- 21 V 1985
27 Togo, Wybrzeże Kości Słoniowej, Kamerun, Republika Środkowo-afrykańska, Zair, Kenia, Maroko 8 – 19 VIII 1985
28 Liechtenstein (przez Szwajcarię) 8 IX 1985
29 Indie 1 – 11 II 1986
30 Kolumbia, 1 – 8 VII 1986
31 Francja 4 – 7 X 1986
32 Bangladesz, Singapur, Fidżi, Nowa Zelandia, Australia, Seszele 19 XI – 1 XII 1986
33 Urugwaj, Chile, Argentyna 31 III – 12 IV 1987
34 RFN 30 IV – 4 V 1987
35 Polska 8 – 14 VI 1987
36 USA, Kanada 10 – 21 IX 1987
37 Urugwaj, Boliwia, Peru, Paragwaj 7 – 19 V 1988
38 Austria 23- 27 VI 1988
39 Zimbabwe, Botswana, Lesotho, Suazi, Mozambik (przymusowe lądowanie w RPA) 10 – 19 IX 1988
40 Francja 8 – 11 X 1988
41 Madagaskar, Reunion, Zambia, Malawi 28 IV – 6 V 1989
42 Norwegia, Islandia, Finlandia, Dania, Szwecja 1 – 10 VI 1989
43 Hiszpania 19 – 21 VIII 1989
44 Korea Płd., Indonezja ( i Timor Wschodni), Mauritius 6 – 16 X 1989
45 Republika Zielonego Przylądka, Mali, Gwinea – Bissau, Burkina Faso, Czad 25 I – 1 II 1990
46 Czechosłowacja 21 – 22 IV 1990
47 Meksyk, Curacao 6 – 14 V 1990
48 Malta 25 – 27 V 1990
49 Tanzania, Burundi, Ruanda, Wybrzeże Kości Słoniowej 1 – 10 IX 1990
50 Portugalia 10 – 13 V 1991
51 Polska 1 – 9 VI 1991 oraz 13 – 16 VIII 1991
52 Węgry 16 – 20 VIII 1991
53 Brazylia 12 – 21 X 1991
54 Senegal, Gambia, Gwinea 19 – 26 II 1992
55 Angola, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca 4 – 10 VI 1992
56 Dominikana 9 – 14 X 1992
57 Benin, Uganda, Sudan 3 – 10 II 1993
58 Albania 25 IV 1993
59 Hiszpania 12 – 17 VI 1993
60 Jamajka, Meksyk, USA 9 – 16 VIII 1993
61 Litwa, Łotwa, Estonia 4 – 10 IX 1993
62 Chorwacja 10 – 11 IX 1994
63 Filipiny, Papua – Nowa Gwinea, Australia, Sri Lanka 11 – 21 I 1995
64 Czechy i nieoficjalna wizyta w Polsce 20 – 22 V 1995
65 Belgia 3 – 4 VI 1995
66 Słowacja 30 VI – 3 VII 1995
67 Kamerun, RPA, Kenia 14 – 20 IX 1995
68 USA 4 – 9 X 1995
69 Gwatemala, Nikaragua, Salwador, Wenezuela 5 – 12 II 1996
70 Tunezja 14 IV 1996
71 Słowenia 17 – 19 V 1996
72 RFN 21 – 23 VI 1996
73 Węgry 6 – 7 IX 1996
74 Francja 19 – 23 IX 1996
75 Bośnia i Hercegowina 12 – 13 IV 1997
76 Czechy 25 – 27 IV 1997
77 Liban 10 – 11 V 1997
78 Polska 31 V – 10 VI 1997
79 Francja 21 – 24 VIII 1997
80 Brazylia 2 – 6 X 1997
81 Kuba 21 – 25 I 1998
82 Nigeria 21 – 23 III 1998
83 Austria 19 – 21 VI 1998
84 Chorwacja 2 – 4 X 1998
85 Meksyk, USA 22 – 28 I 1999
86 Rumunia 7 – 9 V 1999
87 Polska 5 – 17 VI 1999
88 Słowenia 19 IX 1999
89 Indie, Gruzja 5 – 9 XI 1999
90 Egipt 24 – 26 II 2000
91 Jordania, Izrael, Autonomia Palestyńska 20 – 26 III 2000
92 Portugalia 12 – 13 V 2000
93 Grecja, Syria, Malta 4 – 9 V 2001
94 Ukraina 23 – 27 VI 2001
95 Kazachstan, Armenia 22 – 27 IX 2001
96 Azerbejdżan, Bułgaria 22 – 26 V 2002
97 Kanada, Gwatemala, Meksyk 23 VII – 2 VIII 2002
98 Polska 16 – 19 VIII 2002
99 Hiszpania 3 – 4 V 2003
100 Chorwacja 5 – 9 VI 2003
101 Bośnia – Hercegowina 22 VI 2003
102 Słowacja 11 – 14 IX 2003
103 Szwajcaria 5 – 6 VI 2004
104 Francja 14 – 15 VIII 2004
105 Rzym, Watykan, 2 IV 2005 godz. 21:37

Wspierają nas


Kontakt

Centrum Jana Pawła II
ul. Kanonicza 18
31-002 Kraków

centrum@janpawel2.pl

+48 12 429 64 71
+48 12 429 65 71
509 820 102

konta bankowe

Polecane książki

Copyright 2010 © Centrum Jana Pawła II
Design by CHABER